ISSN 2149-2263 | E-ISSN 2149-2271 Home      
 
Volume : 14 Issue : 4
Current Issue Archive Popular Article Ahead of Print

   
Quick Search





 
Anatol J Cardiol: 14 (4)
Volume: 14  Issue: 4 - June 2014
Hide Abstracts | << Back
EDITORIAL
1.The innovations and accelerations in Anatolian Journal of Cardiology
Bilgin Timuralp
PMID: 24998409  doi: 10.5152/akd.2014.99320141  Page 321
Abstract | Full Text PDF

META ANALYSIS
2.Relation of diabetes to coronary artery ectasia: A meta-analysis study
Qiao-Juan Huang, Jun Liu, Meng-Hua Chen, Jian-Jun Li
PMID: 24818774  doi: 10.5152/akd.2014.5327  Pages 322 - 327
Amaç: Önceki çalışmalar diyabet ile abdominal aort anevrizması arasında anlamlı negatif bir ilişki olduğunu göstermiştir. Ancak, diyabet ve koroner arter ektazisi (KAE) arasındaki tam bir ilişki kurulamamıştır. Bu çalışmanın amacı, diyabet ve KAE arasındaki ilişkiyi değerlendirmek için sistemik bir inceleme yapmaktır. Yöntemler: 1970-2013 Mart tarihleri arasında elektronik veri tabanlarında (PUBMED, EMBASE, OVID, WEB OF SCIENCE, THE COCHRANCE LIBRARY) sistemik bir araştırma yapıldı. Ayrıca, belirlenen makaleler, derlemeler ve ilgili bilimsel toplantılarda sunulan özetlerin referans listeleri de kontrol edilerek, yapıldı. Tüm olgu-kontrol çalışmaları araştırılarak uygun prevalans verileri dahil edildi. Bulgular: Üç yüz yirmi sekiz makale arasında, sonunda 10 vaka-kontrollü çalışma belirlendi. KAE olan çalışma hastalarında diyabet prevalansı %8-%33, buna karşılık KAE olmayanlarda ise bu oran %13,5-%35 arasında değişmektedir. Toplu analiz, KAE olanlar, olmayan hastalarla karşılaştırıldığında diyabet oranının düştüğü gösterildi (OR 0.65, 0.54-0.77, p<0,0001). Sonuç: Bulgularımız, diyabetin KAE gelişimi için koruyucu bir rol oynadığını, gelecekteki tıbbi girişimsel stratejileri ve altında yatan mekanizmaları içeren; diyabet ve KAE ilişkisini değerlendiren daha ileri çalışmalara ihtiyaç olduğunu göstermiştir.
Objective: Previous studies have shown a significant negative association between diabetes and abdominal aortic aneurysm. However, the relation of diabetes to coronary artery ectasia (CAE) has not well established. The aim of the current study was to conduct a systemic review for evaluating the relationship between diabetes and CAE. Methods: A systemic search of electronic databases (PUBMED, EMBASE, OVID, WEB OF SCIENCE, THE COCHRANCE LIBRARY) from 1970 to March 2013 was performed. Additionally, checking reference lists from identified articles, reviews, and the abstracts presented at related scientific meetings were also carried out. All case-control studies investigating appropriate prevalence data were included. Results: Among 328 articles, 10 case-control studies were finally identified. The prevalence of diabetes in studied patients with CAE was 8% to 33%, while in those without CAE was ranged from 13.5% to 35%. Pooled analysis showed a reduced rate of diabetes amongst patients with CAE compared to those without (OR 0.65, 0.54-0.77, p<0.0001). Conclusion: Our findings suggested that diabetes might play a protective role for the development of CAE, indicating that further study is needed to evaluate the association diabetes and CAE including underlying mechanisms and future medical interventional strategies.

ORIGINAL INVESTIGATION
3.The effects of hormonotherapy administered concurrent radiotherapy and trastuzumab on cardiac toxicity in rats
Yasemin Benderli Cihan, Vedat Arsav
PMID: 24818621  doi: 10.5152/akd.2014.4736  Pages 328 - 333
Objective: This experimental study aims to investigate whether radiotherapy (RT) plus trastuzumab (T) followed by subsequent hormonotherapy increase the cumulative toxic effect on cardiac functions in rats. Methods: A total of 70 Wistar-Albino female rats with a mean weight 213±27 g were randomly divided into equal seven groups. The first group (C) underwent no procedure. The second group (RT) underwent the whole thoracic radiation including heart. The third group (T) was administered T through tail vein alone. The fourth group (RT+T+Tx) was administered T initially and the whole thoracic radiation at two hours, followed by tamoxifen at one week. The fifth group (RT+T+Le) was administered T and then underwent thoracic radiation, followed by letrozole. The sixth group (T+RT+An) was administered T and then underwent thoracic radiation, followed by anastrazole. The seventh group (T+RT+Ex) was administered T and then underwent thoracic radiation, followed by exemestane at one week. Hormonotherapy was administered to the rats in the Group 5, 6 and 7, as indicated in the Group 4. Radiation therapy was administered following T treatment at two hours as a single 12 Gy fraction. After the rats were sedated under anesthesia and sacrificed at 24 weeks, cardiac tissues were removed. Serial sections obtained following paraffin blockage were stained and the ratio of myocardial fibrosis was assessed. According to statistical analyses by the one-way ANOVA test and Tukey HSD test, a significant difference between test components. Results: At the end of the study, no loss and adverse effects were seen in any group. There was a statistically significant difference among atrium, ventricle and aorta (p<0.001). The mean value of fibrosis scores increased in the rats which underwent RT. In the assessment of atrium, a significant difference was found between RT group and RT+T+An group and also T group and RT+T+Fe group (p<0.001). In the assessment of ventricule, a statistically significant difference was observed among RT, RT+T+An and RT+T+Ex. In the assessment of aorta, the scores of RT group was significantly higher than RT+T+An and RT+T+Ex. A statistically significant difference was observed among these groups (p<0.001). Conclusion: Our study results suggested that there was no significant additional cardiotoxicity of adjuvant hormonotherapy following concomitant RT and T treatment, compared to RT in terms of cardiac fibrosis.

EDITORIAL COMMENT
4.The impact of radiotherapy, trastuzumab and hormonal therapy on cardiac fibrosis. More is worse?
Alberto Farolfi
PMID: 24818775  doi: 10.5152/akd.2014.1233812014  Pages 334 - 335
Abstract | Full Text PDF

ORIGINAL INVESTIGATION
5.The relationship between coronary collateral artery development and inflammatory markers
Didem Oğuz, Yusuf Atmaca, Çağdaş Özdöl, Ayhan Ongun Özdemir, Cansın Tulunay Kaya, Çetin Erol
PMID: 24818622  doi: 10.5152/akd.2014.4612  Pages 336 - 341
Amaç: Çalışmamızda, ciddi koroner arter lezyonu olan bireylerde, enflamatuvar belirteçlerinden olan TNF-alfa, myeloperoxidaz (MPO), hs-CRP düzeyi ile beyaz küre sayısının koroner kollateral gelişimi üzerine etkisini belirlemeyi amaçladık. Yöntemler: Bu çalışma gözlemsel, kesitsel bir çalışmadır. Çalışmaya, koroner anjiyografide bir aydan uzun süreli olduğu düşünülen fonksiyonel ya da total koroner tıkanıklığı saptanan 295 koroner arter hastası alındı. Hastalar, tıkalı damara gelişen kollaterallerin anjiyografik derecesine göre iyi kollateral (Grup 1) (169 hasta) ve kötü kollateral (Grup 2) (126 hasta) olmak üzere ikiye ayrıldı. İyi koroner kollateral gelişimi ile ilişkili bağımsız değişkenlerin belirlenmesinde çoklu lojistik regresyon analizi kullanılmıştır. Bulgular: Kararlı angina pektoris öyküsü, iyi kollateral grubunda anlamlı olarak daha fazla bulundu (%61,5 ile %48,4, p=0,025). Ayrıca MPO aktivitesi iyi kollaterali olan hastalarda yüksek saptandı ve bu fark istatistiksel olarak anlamlı bulundu (3,7 U/mL ile 3,0 U/mL, p=0,001). Çoklu lojistik regresyon analizi yapıldığında ise yüksek MPO seviyesinin ve kararlı angina pektoris öyküsünün iyi kollateral gelişiminde bağımsız öngördürücü olduğu sonucuna varılmıştır (OR 2,7; CI %95 1,7-4,3; p<0,0001), (OR 1,7; CI %95 1,05-2,8; p=0,03). Sonuç: Kollateral gelişiminde enflamatuvar hücrelerden çok bu hücrelerden salınan proinflamatuvar enzim ve sitokinlerin önemli rol oynayabileceği düşüncesindeyiz.
Objective: This study aims to show the effect of myeloperoxidase (MPO), hsCRP, TNF-alpha values and leukocyte count on the development of coronary collateral arteries in patients with severely diseased coronary arteries. Methods: Current study is an observational cross-sectional study. In the study, 295 patients who had functional obstruction or total coronary occlusion at least 1 month on their angiograms were included. We divided the study population into two groups according to their collateral grade as good collateral (Group 1) (169 patients) and poor collateral (Group 2) (126 patients). Multiple logistic regression analysis was used for independent variables associated with the coronary collateral grade. Results: History of stable angina pectoris was statistically more prevalant in good collateral group (61.5% and 48.4%, p=0.025). Furthermore, MPO activation was higher in good collateral group and the difference was statistically significant (3.7 U/mL and 3.0 U/mL p=0.001). In multiple logistic regression analysis, stable angina pectoris [OR 1.7, 95% CI (1.05-2.8), p=0.03] and high MPO levels [OR 2.7, 95% CI (1.7-4.3), p<0.001] were found to be independent predictors of good collateral development. Conclusion: We think that proinflammatory enzymes and cytokines released from these cells rather than inflammatory cells themselves may play an important role on the collateral development.

6.Interrelation of RDW and coronary flow reserve in patient with idiopathic dilated cardiomyopathy
Mehmet Özülkü, Mustafa Çalışkan, Hakan Güllü, Doğan Erdoğan, Zuhal Çalışkan, Haldun Müderrisoğlu
PMID: 24818623  doi: 10.5152/akd.2014.4775  Pages 342 - 348
Amaç: İdiyopatik dilate kardiyomiyopatide (İDKMP) koroner akım yedeği (KAY) azalır/bozulur. Eritrosit dağılım aralığımdaki artma (RDW), kardiyovasküler hastalıklar için bağımsız bir risk faktörüdür. Bu nedenle biz, bu gözlemsel çalışmada IDC'li hastalarda KAR deki bozulma ile RDW arasında bir ilişki olup olmadığını araştırmayı amaçladık Yöntemler: Biz 36 İDKMP hastasını ve 35 sağlıklı olguyu çalışmaya dahil ettik. İDKMP'li hastalar ayrıca KAY düzeyine göre [normal KAY grubu (KAY değeri ≥2) ve düşük KAY grubu (KAY değeri<2)] iki gruba ayrıldı. Kontrol ve hasta gruplarına ait çoklu değişkenlerin karşılaştırılmasında Student t-testi kullanıldı. Alt grup analizlerinde; sürekli değişkenlerin karşılaştırılması için Mann-Whitney U test, kategorik değişkenlerin için ki-kare testleri kullanıldı. KAY ve diğer değişkenler arasındaki muhtemel ilişkiyi araştırmak için uygunluğuna göre Pearson’s ve Spearman korelasyon analizleri kullanıldı. Düşük KAY saptamada RDW'nin prediktif değerini değerlendirmek için ROC analizi yapıldı. Bulgular: KAY düşük ve yüksek olan grupların RDW ve hs-CRP (yüksek sensitif c-reaktif protein) düzeyleri dışında klinik verileri, bazal hemodinamik verileri, ilaç kullanımı ve biyokimyasal bulguları yönünden fark izlenmedi. Biz ROC eğrisi analizinde RDW düzeyinin KAY deki düşüklüğü iyi bir şekilde predikte ettiğini saptadık. ROC eğrisi analizinde eğrinin altında kalan alan %73'dü (%95 güvenlik aralığı 0,56-0,90'dı, p değeri=0,018). Potansiyel olarak KAY üzerinde etkili olduğu bilinen yaş, beden kitle indeksi (BKİ), kan basıncı, kan lipid ve glikoz düzeylerine göre analiz yapıldığında, yalnızca RDW (ß=-0,374; p=0,015) ve hs-CRP' nin (ß=-0,520; p=0,001) KAY'deki azalmayı bağımsız bir şekilde predikte ettiğini saptadık. Sonuç: Bizim sonuçlarımız İDKMP'li hastalarda KAY ve RDW arasında bağımsız bir ilişki olduğunu gösterdi.
Objective: Idiopathic dilated cardiomyopathy (IDC) impairs and reduces coronary flow reserve (CFR). High level of red cell distribution width (RDW) is an independent risk factor for cardiovascular diseases. Therefore, in this observational case-control study we have aimed to determine whether RDW level is associated with CFR impairment in patients with IDC. Methods: We examined 36 patients with IDC and 35 healthy subjects formed as a control group. In addition to this, patients with IDC were divided into two subgroups according to their CFR levels [normal CFR group (CFR value ≥2) and lower CFR group (CFR value<2)]. Control and patients groups were compared using the student t-test for multiple comparisons. The subgroups were compared using the Mann-Whitney U test for continuous variables and chi-square for categorical variables. The Pearson’s and Spearman correlation analysis was used to test the possible associations between CFR and the study variables as appropriate. The receiver-operating characteristic (ROC) curve was determined to evaluate the predictive performance of RDW to detect low CFR. Results: There were no significantly differences between the lower and higher CFR groups’ clinical data, baseline hemodynamic, medication and biochemical data except RDW and high-sensitivity C-reactive protein (hsCRP) levels. We found that RDW level was a good predictor of low CFR at the receiver-operating characteristic curve. The area under the curve (AUC) was 73% (95% confidence interval between 0.56-0.90 is 95%, p value: 0.018) After adjusting potential confounders include age, body-mass index (BMI), blood pressure, lipid and glucose, RDW independently associated with CFR level (Beta: -0.374; p=0.015) and hsCRP value (Beta: -0.520; p=0.001) were the independent predictors of lower CFR. Conclusion: Results showed that there was an independent correlation between RDW level and CFR level in patients with IDC.

EDITORIAL COMMENT
7.The relationship between high red blood cell distribution width and low coronary flow reserve in patients with idiopathic dilated cardiomyopathy
Yuji Nishizaki, Hiroyuki Daida
PMID: 24818776  doi: 10.5152/akd.2014.12446120141  Pages 349 - 350
Abstract | Full Text PDF

ORIGINAL INVESTIGATION
8.Heart rate recovery may predict the presence of coronary artery disease
Aydın Akyüz, Şeref Alpsoy, Dursun Çayan Akkoyun, Hasan Değirmenci, Niyazi Güler
PMID: 24818624  doi: 10.5152/akd.2014.4824  Pages 351 - 356
Amaç: Bazı tartışmalı veriler olması nedeniyle, egzersiz testi sonrası 1. dakika anormal kalp hızı toparlanma göstergesinin (KHTG1) koroner arter hastalığı (KAH) varlığı ve ciddiyetini öngörmede yardımcı olup olmadığını araştırdık. Yöntemler: Kesitsel ve retrospektif olan bu çalışmaya anormal efor testi nedeniyle koroner anjiografi yapılan 200 kişi alındı. KAH'ın ciddiyetini belirlemek için Gensini skorlama ve koroner arter tutulum sayısı kullanıldı. Sürekli ve kategorik değişkenlerin istatistik analizleri için Student t-test, Mann -Whitney U ve Ki-kare testi için kullanıldı. Gensini skorlaması ve KHTG1 arasındaki korelasyon analizi için Sperman korelasyon testi kullanıldı. Anormal KHTG1'in öngördürücülerini saptamak için univariate ve multivariate logistic regresyon testi kullanıldı. KHTG1'in KAH varlığını öngörmedeki duyarlılık ve özgüllük değerini saptamak için ROC analizi kullanıldı. Bulgular: KAH olmayan 70 kişi (%35) kontrol grubuna, KAH olan 130 kişi (% 65) KAH grubuna alındı ve karşılaştırıldı. ROC analizi ile KHTG1 nin KAH tahmin kesim değeri ≤ 21 vuru olarak hesaplandı. Her iki grupta yaş, cinsiyet, diyabet, hipertansiyon, dislipidemi ve sigara kullanım oranları benzerdi. Anormal KHTG1'in KAH tespitinde duyarlılığı %76.1, özgüllüğü % 41.3 (Eğri altı alan= 0.588, CI 95 %: 0.517 - 0,657, p= 0.039 ), pozitif öngördürücü değeri %70.7 ve negatif öngördürücü değeri %48.3 idi. KAH ciddiyeti ile KHTG1 nin ilişkisi yoktu (r= - 0.13, p=0.112) Sonuç: Bu çalışmada, anormal KHTG1 KAH varlığının tahmini için uygun bulundu, fakat KAH ciddiyetinin saptanmasında yeri yoktu.
Objective: We investigated whether post-exercise first minute abnormal heart rate recovery (HRR1) helps to predict the presence and severity of CAD, because of some confounding data. Methods: A cross-sectional, retrospective study was performed. Two hundred individuals were included. Gensini scores and the number of coronary artery involvements were used to evaluate the severity of CAD. Student’s t-test, Mann-Whitney U test and chi-square test were used for the analysis continuous and categorical data. Spearman’s correlation analysis was used to determine whether there is correlation between Gensini scoring and HRR1. Univariate and multivariate logistic regression were used to determine predictors for abnormal HRR1. ROC curve analysis was performed to detect the best sensitivity and specificity value of HRR1 in predicting CAD presence. Results: Seventy subjects (35%) did not have CAD, and CAD was present in 130 patients (65%). HRR1 ≤21 beats with ROC analysis was determined to be the best cut off point. After adjustment between the two groups in terms of age, gender, diabetes, hypertension, dyslipidemia or smoking (all p values >0.05), there was relationship CAD presence and abnormal HRR1 (OR=2.1, 95% CI: 1.1-3.9, p=0.02), but not between CAD severity and HRR1 (r=-0.13, p=0.112). The sensitivity, specificity, and the positive and negative predictive values of abnormal HRR1 ≤21 beats at first minute for predicting CAD presence were 76.1%, 41.3% (AUC=0.588, CI 95%: 0.517-0,657, p=0.039), 70.7% and 48.3%, respectively. Conclusion: In the study abnormal HRR1 predicted the presence of CAD, but not the severity of it.

9.Homocysteine levels in patients with masked hypertension
Kamile Yücel, Taha Tahir Bekçi, Alparslan Taner, Mehmet Kayrak, Emine Nedime Korucu, Ali Ünlü
PMID: 24818625  doi: 10.5152/akd.2014.4689  Pages 357 - 362
Amaç: Maskeli hipertansiyon (MHT) önemi son yıllarda anlaşılan kardiyovasküler mortalite ve morbidite artışla karakterize, fizyopatolojisinde endotel disfonksiyonunun önemli olabileceği düşünülen klinik bir durumdur. Homosistein koroner arter hastalığı, endotel disfonksiyonu ve hipertansiyonla ilişkisi gösterilmiş bir belirteçtir. Bu çalışmada MHT’li hastaların serum homosistein seviyelerini ölçmeyi ve ambulatuar Holter parametreleriyle ilişkisini araştırmayı amaçladık. Yöntemler: Bu kesitsel gözlem çalışmaya; 37 normal kan basıncına sahip birey, 30 MHT ve 27 aşikar hipertansiyon olgusu dahil edildi. Ofis kan basıncı (KB) <140/90 mmHg ve 24 saatlik ambulatuar KB ölçümlerinde gündüz peryodu ortalama KB’nın ≥ 135/85 mmHg olması MHT olarak tanımlandı. Homosistein düzeyleri floresan detektörlü HPLC sistemi kullanılarak ölçüldü. Lipit parametreleri rutin analiz yöntemleri ile ölçüldü. Bulgular: Homosistein analizleri sonucunda maskeli hipertansiyon hastalarında kontrole göre bir farklılık rastlanmadı. Aşikar hipertansif hastalarda homosistein düzeyleri hem kontrol grubu (p=0.0043) hem de maskeli hipertansif hastalara oranla anlamlı derecede yüksek bulundu (p=0.014). Homosistein düzeyi kontrol grubunda ortalama sistolik kan basıncı ile zayıf pozitif korelasyon gösterdi (r=0.335, p=0.043). Çalışmamıza dahil olan bireyler grup gözetmeksizin sigara içimine göre değerlendirildiğinde (n=29) homosistein düzeylerinin sigara içenlerde yüksek olduğu saptandı (p=0.036). Mann-Whitney U testi ağırlıklı olarak istatistiksel analiz için kullanıldı. Sonuç: Bu çalışma sonuçları aşikar herhangi bir sağlık problemi olmayan ama maskeli hipertansiyonu olan bireylerde artmış kan basıncı üzerine homosistein düzeylerinin önemli bir etkisinin olmadığını işaret etmektedir.
Objective: Masked hypertension is a clinical condition, the importance of which is agreed in recent years and which is characterized by increased cardiovascular mortality and morbidity and is thought to be important endothelial dysfunction in the pathophysiology. Plasma total homocysteine levels are accepted as a major independent biomarker for endothelial dysfunction and/or a contributor to hypertension and coronary artery disease. In this study, we aimed to measure the level of serum homocysteine and to evaluate the relationship between the parameters of ambulatory blood pressure monitoring in patients with masked hypertension. Methods: This cross-sectional observational study included 37 subjects with normal blood pressure, 30 with masked-hypertension and 27 patients with obvious hypertension. Masked hypertension (MHT) was defined as office blood pressure <140/90 mm Hg and mean daytime ambulatory systolic blood pressure in 24 hours monitoring ≥135/85 mm Hg. Homocysteine levels of the subjects were measured by using HPLC system with fluorescent detector. Lipid parameters were measured by routine methods. Results: In the analysis of homocysteine, it was observed that there was no difference between the control group and patients with MHT. Patients with high blood pressure showed higher homocysteine levels when compared to MHT (p=0.02). Homocysteine levels showed a weak positive correlation with average systolic blood pressure (r=0.335, p=0.043). Homocysteine levels were higher in smokers than non-smokers. compared with non-smokers group in all participants (p=0.036). Mann-Whitney U test was used for statistical analysis. Conclusion: We have reached the opinion that in the individuals with no obvious health problems but with MHT, homocysteine levels may not have any significant effect upon high blood pressure levels.

10.Effect of antihypertensive therapy on endothelial markers in newly diagnosed Stage 1 hypertension: a randomized single-centre study
Mehmet Ali Nahit Şendur, Gülay Sain Güven, Hikmet Yorgun, Ahmet Hakan Ateş, Uğur Canpolat, Hamza Sunman, Sevilay Karahan, Barış Kaya, Kudret Aytemir
PMID: 24818626  doi: 10.5152/akd.2014.4793  Pages 363 - 369
Amaç: Bu çalışmada yeni tanı evre 1 esansiyel hipertansiyonu olan hastalarda olmesartan veya nebivolol tedavisinin kan basıncı ve bazı endotel işlev belirteçleri üzerine etkisinin incelenmesi amaçlandı. Yöntemler: Bu açık uçlu randomize çalışmaya yeni tanı almış, evre 1 esansiyel hipertansiyonu olan 85 hasta alındı (50 erkek, ortalama yaş: 52 ± 9 yıl). Hastalara tedavi öncesi ve tedavi başlandıktan (olmesartan veya nebivolol) 8 hafta sonra kan basıncı ölçümleri yapılarak elde edilen kan basıncı düşüşleri kaydedildi, akıma bağlı vazodilatasyon (ABV) ölçümleri ile ekokardiyografik ölçümleri yapıldı. Tüm hastalardan tedavi öncesi ve tedavi sonrasında alınan serum örneklerinde nitrik oksit, plazminojen aktivatör inhibitör 1 (PAI-1) ve C reaktif protein (CRP) düzeyleri karşılaştırıldı. Tedavi grupları arasında antihipertansif yanıtı etkileyebilecek bazal değişkenler çoklu lojistik regresyon analizi ile değerlendirildi. Bulgular: Antihipertansif tedavi alan hastalarda sistolik ve diyastolik kan basıncındaki azalma istatistiksel olarak anlamlı saptandı (p<0.05). Antihipertansif tedavi alan hastalarda ABV’de antihipertansif ilaçtan bağımsız olarak tedavi sonrasında belirgin artış izlenirken, olmesartan ve nebivolol tedavi alan hasta gruplarındaki değişim istatistiksel olarak benzer bulundu (p=0.6). Her iki tedavi grubunda da CRP ve PAI-1 düzeylerinde azalma ve nitrit + nitrat değerlerinde artış, istatistiksel anlamlılığa ulaşmadı. İlaçlara bağlı komplikasyon hiçbir hastada gözlenmedi. Sonuç: Antihipertansif tedavi alan evre 1 esansiyel hipertansiyon hastalarında hem olmesartan, hem nebivolol grubunda benzer kan basıncı yanıtı, ABV artışı ve endotel biyobelirteçlerde benzer değişim gözlenmiştir. Bu sonuçlar ilaç tedavisindeki farklılığa rağmen, antihipertansif tedavinin endotel fonksiyonlarında iyileşmeye neden olduğunu göstermektedir.
Objective: This study was aimed to investigate the effects of olmesartan or nebivolol treatment on blood pressure and some endothelial function markers in newly diagnosed patients with stage I essential hypertension. Methods: This randomized open label study included 85 newly diagnosed patients with stage 1 hypertension (50 males, mean age: 52±9 years). Blood pressure, flow mediated vasodilatation (FMD) and echocardiographic measurements of the patients were taken before and 8 weeks after the beginning of treatment with olmesartan or nebivolol. Nitric oxide, plasminogen activator inhibitor 1 (PAI-1) and C reactive protein (CRP) levels measured in serum samples before and after treatment, were compared. Basal variables that can affect the antihypertensive response were evaluated by multivariate logistic regression analysis. Results: The reduction observed in the systolic and diastolic blood pressures after antihypertensive treatment was significant (p<0.05). FMD was significantly improved after treatment in both nebivolol and olmesartan groups; however, there was no significant difference between nebivolol and olmesartan groups (p=0.6). While CRP and PAI-1 levels decreased, nitric oxide levels increased in both nebivolol and olmesartan treatment groups; but these changes were not statistically significant. No drug related complication was observed. Conclusion: This study has indicated that olmesartan and nebivolol causes similar changes in blood pressure response, FMD increase and endothelial biomarker levels. These results suggest that antihypertensive treatment, independent of the medication used, is associated with endothelial function improvement.

11.Effects of right ventricular dysfunction on exercise capacity and quality of life and associations with serum NT-proBNP levels in COPD: an observational study
Tuğçe Şahin Özdemirel, Sevinç Sarınç Ulaşlı, Begüm Yetiş, Emir Karacağlar, Nilüfer Bayraktar, Gaye Ulubay
PMID: 24818627  doi: 10.5152/akd.2014.4687  Pages 370 - 377
Anahtar kelimeler: KOAH, pulmoner hipertansiyon NT-proBNP, kardiyopulmoner egzersiz testi, sağ ventrikül disfonksiyonu, yaşam kalitesi Amaç: Kronik obstrüktif akciğer hastalığı (KOAH) seyri sırasında sağ ventrikül ard yükünün artması sonucunda pulmoner hipertansiyon ve sağ kalp yetmezliği gelişebilmektedir. Bu hastalarda pulmoner ve kardiyak kısıtlanmaya bağlı olarak egzersiz kapasitesi azalmaktadır. Bu çalışmada KOAH'lı hastalarda serum N-terminal pro B-tip natriüretik peptid (NT-pro BNP) düzeyi ve sağ ventrikül fonksiyonları ile egzersiz kapasitesi ve yaşam kalitesi arasındaki ilişkilerin değerlendirilmesi hedeflenmiştir. Yöntemler: Çalışma gözlemsel ve vaka-kontrol bir çalışma olarak yürütüldü. Çalışmaya 31 orta ağır KOAH'lı hasta ile 20 sağlıklı kontrol grubu alındı. Ekokardiyografide sağ ventrikül diyastolik ve sistolik fonksiyonlarını yansıtan parametreler serum NT-proBNP düzeyleri ile beraber değerlendirildi. Kardiyopulmoner egzersiz testi ve Kısa Form-36 (KF-36) hastalara uygulandı. Bulgular: Serum NT-proBNP düzeyleri KOAH’lı hastalarda kontrol grubuna göre daha yüksek bulundu (p=0,003). Serum NT-proBNP düzeyi pulmoner arteryel basınç ile ilişkili bulundu. Serum NT-proBNP düzeyi, anaerobik eşik oksijen tüketimi (AT VO2) ve pik oksijen tüketimi (PVO2) değerleri ile ters ilişkili bulundu. Erken ventriküler dolum hızı (Em) KOAH’lı hastalarda düşük izlendi. Em dalgası O2 sunumu ile anlamlı olarak ilişkiliydi. Triküspit E/A oranı ve AT VO2 değeri arasında pozitif korelasyon mevcuttu. KF-36 alt gruplarından fiziksel aktivite, genel sağlık ve fiziksel hastalığa bağlı rol kısıtlaması AT VO2, PVO2 ve O2 sunumu ile anlamlı olarak ilişkiliydi. Sonuç: KOAH’lı hastalarda egzersiz kısıtlanması sağ ventrikül fonksiyonları ve NT-proBNP düzeylerinin değerlendirilmesi ile tahmin edilebilir.
Objective: During the course of chronic obstructive pulmonary disease (COPD), pulmonary hypertension (PH) and right ventricular (RV) failure may develop due to elevated afterload of the RV. In those patients, exercise capacity is reduced due to pulmonary and cardiac limitations. We investigated relationships between serum N-terminal of proB-type natriuretic peptide (NT-proBNP) and RV functions with exercise capacity and quality of life in patients COPD. Methods: An observational case-control study was conducted. We enrolled 31 moderate and severe COPD patients, and 20 subjects without chronic diseases as control group. Parameters reflecting the right ventricular diastolic and systolic functions by echocardiography along with serum NT-proBNP levels were assessed. Cardiopulmonary exercise testing and Short Form-36 (SF-36) were applied. Results: Serum NT-proBNP levels were higher in COPD patients than control group (p=0.003). Serum NT-proBNP level was found to be related with pulmonary arterial pressure. Serum NT-proBNP levels were negatively correlated with anaerobic threshold oxygen uptake (AT VO2) and peak oxygen uptake (PVO2) values. Early ventricular filling velocity (Em) was lower in COPD patients. Em wave was significantly correlated with O2 pulse. There was a positive relationship between tricuspid E/A ratio and VO2 value at AT. SF-36 domains of physical functioning, general health and role limitation due to physical disorder were significantly correlated with AT VO2, PVO2 and O2 pulse. Conclusion: Exercise limitation may be predicted by assessment of right ventricule functions and NT-proBNP levels and exercise limitation impairs quality of life in COPD patients.

12.Breast arterial calcifications and carotid intima-media thickness and haemodynamics: Is there any association?
Ramazan Büyükkaya, Ayla Büyükkaya, Ayşegül Altunkaş, Beşir Erdoğmuş, Burhan Yazıcı, Beyhan Öztürk, Ömer Yazgan, Handan Ankaralı
PMID: 24818628  doi: 10.5152/akd.2014.4705  Pages 378 - 382
Amaç: Bu çalışmada mamografik olarak saptanan meme arter kalsifikayonlarının, kardiyovasküler hastalıkların iyi belirteçleri olan ana karotid arter intima mediya kalınlığı (K-İMK) ve karotid arter pik sistolik hız (PSH), diyastol sonu hız (DSH) ve rezitif indeks (Rİ) gibi hemodinamik parametreler arasındaki ilişkiyi incelemeyi amaçladık. Yöntemler: Meme arteryel kalsifikasyonu (MAK) olan 50 MAK (+) ve olmayan 55 MAK (-) çalışmaya alındı. Meme arteryel kalsifikasyonu tanısı mamografi ile kondu. Bütün hastalarda B-mod ve Doppler ultrasonografi kullanılarak K-İMK ve hemodinamik değişkenler ölçüldü. Mamografik değerlendirmede meme arteryel kalsifikasyonu konik periferinde iki lineer kalsiyum depozisyonu veya kalsifik halka olarak tanımlanmıştır. Doppler spektrumu ana karotid arter bifurkasyonunun 2 cm proksimalinden örneklenmiştir. Bulgular: Bu çalışmaya yaşı 40 ile 86 arasında değişen postmenapozal kadın hastalar dahil edilmiştir. Çalışmamızda yaşın etkisi istatistiksel olarak dışlandığında, MAK (+) ve MAK (-) gruplar arasında K-İMK'ler arasında anlamlı istatistiksel fark gözlendi (0,81±0,2 mm ve 0,69±0,2 mm sırasıyla; p<0,001). MAK (+) ve MAK (-) gruplarının ana karotid arter PSH, DSH ve Rİ’leri arasında anlamlı istatistiksel fark saptanmadı. Sonuç: Bu çalışmada mamografik olarak saptanan MAK ile K-İMK arasında bağımsız ilişki gösterilmiştir. Ancak hemodinamik değişkenler arasındaki fark istatistiksel olarak anlamlı değildi. Meme arteryel kalsifikasyonunun kardiyovasküler hastalıklar için bağımsız bir risk olup olmadığını irdelemek için daha büyük prospektif çalışmalara ihtiyaç vardır.
Objective: In this study, we aimed to research the relation between breast arterial calcifications (BACs) detected on mammography and two well-known markers of cardiovascular diseases-carotid artery intima-media thickness (C-IMT) and haemodynamics parameters like carotid peak-systolic velocity (PSV), end-diastolic velocity (EDV) and resistive index (RI). Methods: The study group consisted of 50 consecutive BAC (+) women and the control group consisted of 55 BAC (-) women. In all participants, BAC was diagnosed using mammography and C-IMT was measured using B-mode and Doppler ultrasonography. BAC was defined as two linear calcification depositions in a conical periphery or as calcific rings at the mammographic evaluation. Doppler spectrum samples were obtained from 2 cm proximal to the main carotid artery bifurcation. Results: Postmenopausal female patients ranging in age from 40 to 86 included in this study. When the groups were adjusted for age, a statistically significant difference was found between mean C-IMT of BAC (+) and BAC (-) groups (0.81±0.2 vs. 0.69±0.2 mm; p<0.001). No significant differences were observed between BAC (+) and BAC (-) groups in terms of PSV, EDV, RI. Conclusion: The findings of the present study suggest that BAC, diagnosed by mammography, is independently associated with C-IMT. C-IMT measurement is suggested as a useful tool to detect early atherosclerotic changes. However, haemodynamic variables (PSV, EDV, RI) were not statistically different between the BAC (+) and BAC (-) groups. Prospective larger cohort studies are needed to further elucidate whether BAC is an independent risk factor for cardiovascular disease.

13.Combined effect of aerosolized iloprost and oxygen on assessment of pulmonary vasoreactivity in children with pulmonary hypertension
Özlem Elkıran, Cemşit Karakurt, Gülendam Koçak
PMID: 24818629  doi: 10.5152/akd.2013.4650  Pages 383 - 388
Amaç: Pulmoner vasküler reaktivitenin değerlendirilmesi pulmoner hipertansiyonlu hastaların yönetiminde önemli bir rol oynamaktadır. İnhale nitrik oksit ve oksijen (O2) kombinasyonu pulmoner vazoreaktivite testi için en yaygın kullanılan yöntem haline gelmiştir. Bununla beraber, inhale nitrik oksit pek çok gelişmekte olan ülkede bulunmamaktadır. Son dönemlerde, aerosolize iloprost bu amaçla inhale nitrik oksite alternatif olarak önerilmeye başlamıştır. Bu çalışmada ağır hipertansiyonu olan çocuklarda pulmoner vazoreaktivite testi için aerosolize iloprost O2 ile birlikte uygulanmıştır. Böylece kardiyak kateterizasyon süresinde uzama olmadan her iki vazodilatörün sinerjistik etkisinden faydalanılmıştır. Yöntemler: Prospektif cohort çalışmada ağır pulmoner hipertansiyonlu, ortanca yaşları 4.5 yıl olan 16 çocuk çalışmaya alındı. Hemodinamik parametreler vazoreaktivite testi öncesinde ve sonrasında ölçüldü. Vazoreaktivite testi sonrasında soldan-sağa şant miktarında artış olması, pulmoner vasküler direncin <6 Woods ünitesi (WU).m2 ve pulmoner-sistemik direnç oranının (Rp/Rs) <0,3 olması, pulmoner vasküler direnç ve pulmoner- sistemik vasküler direnç oranında >%10 azalma olması teste pozitif yanıt olarak kabul edildi. Veriler Wilcoxon signed-rank ve Mann-Whitney U testleri kullanılarak analiz edildi. Bulgular: On bir çocuk pulmoner vazoreaktivite testine pozitif yanıt verirken, 5 çocukta teste yanıt alınmadı. Teste yanıt veren olgularda pulmoner vasküler direnç 9,98±1,39 WU.m2 den 5,08±1,05 WU.m2 (p=0,013)'ye düşerken, pulmoner-sistemik direnç oranı 0,68±0,08'den, 0,32±0,05 (p=0,003)'e geriledi. İloprost kullanımına bağlı yan etki gözlenmedi. Sonuç: Pulmoner vazoreaktivite testi için aerosolize iloprostun O2 ile birlikte uygulanması, kardiyak kateterizasyon süresinde uzama olmadan pulmoner vazoreaktiviteyi doğru olarak saptamada kullanışlı bir yöntem olabilir.
Objective: The evaluation of pulmonary vascular reactivity plays a significant role in the management of patients with pulmonary hypertension. Inhaled nitric oxide in combination with oxygen (O2) has become widely used as an agent for pulmonary vasodilator testing. However, inhaled nitric oxide is not available in many developing countries. Recently, aerosolized iloprost was suggested as an alternative to nitric oxide for this purpose. In the present study, aerosolized iloprost was used together with O2 in the pulmonary vasoreactivity test of children with severe pulmonary hypertension. Thus, the synergistic effect of both vasodilators was utilized without extending the duration of cardiac catheterization. Methods: The prospective cohort study registered a total of 16 children with severe pulmonary hypertension whose median age was 4.5 years. Hemodynamic parameters were quantified before and after the vasoreactivity test. Increased left-to-right shunt, pulmonary vascular resistance of <6 Woods units (WU). m2 and a pulmonary-systemic resistance ratio of <0.3, as well as a decrease >10% in the pulmonary vascular resistance and pulmonary-systemic vascular resistance ratio after the vasoreactivity test were accepted as a positive response. The data were analyzed using Wilcoxon signed-rank and the Mann-Whitney U tests. Results: Eleven children gave a positive response to the vasoreactivity test, while 5 children did not respond. Pulmonary vascular resistance dropped from 9.98±1.39 WU.m2 to 5.08±1.05 WU.m2 (p=0.013) and the pulmonary-systemic vascular resistance ratio fell from 0.68±0.08 to 0.32±0.05 (p=0.003) in the children who were responsive. No side effects were observed related to iloprost administration. Conclusion: Administration of inhaled iloprost in combination with O2 for pulmonary vasoreactivity testing can be useful for correctly identifying pulmonary vasoreactivity without extending the duration of cardiac catheterization.

REVIEW
14.How to estimate left ventricular hypertrophy in hypertensive patients
Dragan Lovic, Serap Erdine, Alp Burak Çatakoğlu
PMID: 24818777  doi: 10.5152/akd.2014.5115  Pages 389 - 395
Sol ventrikül hipertrofisi (SVH), kalpte hacim veya basınç yüküne yanıt olarak gelişen yapısal bir remodellingdir. Önceki çalışmalar hipertansiyonun SVH gelişiminde bağımsız bir faktör olmadığını, hipertansiyonun süresi ve ciddiyetine bağlı olmadığını, ancak eşlik eden trigliserid, yaş, cinsiyet, genetik, insülin direnci, obezite, fiziksel inaktivite, artmış tuz tüketimi ve kronik stres gibi komorbiditeler ile ilişkili olduğu gösterilmiştir. Sol ventrikül hipertrofisi üç fazda gelişmektedir: adaptif, kompensatuvar ve patolojik fazlar. Kontraktil fonksiyon bozukluğu ilk iki fazda geri dönüşümlü iken üçüncü fazda geri dönüşümsüzdür. Framingham Çalışması'na göre SVH, hafif arteriyel hipertansiyonu olan hastaların %15-20'sinde, ciddi hipertansiyonu olan hastaların %50'sinde gelişmektedir. SVH'nin patofizyolojisinde kardiyomiyositlerin hipertrofisi, interstisyal ve perivasküler fibroz, koroner mikroanjiyopati ve makroanjiyopati vardır. SVH olan hastalarda, olmayanlara kıyasla kardiyovasküler olay riskinde 2-4 kat artış vardır.
Left ventricular hypertrophy (LVH) is a structural remodeling of the heart developing as a response to volume and/or pressure overload. Previous studies have shown that hypertension is not an independent factor in the development of LVH and occurrence does not depend on the length and severity of hypertension, but the role played by other comorbidities such as triglycerides, age, gender, genetics, insulin resistance, obesity, physical inactivity, increased salt intake and chronic stress. LVH develops through three phases: adaptive, compensatory, and pathological phase. Contractile dysfunction is reversible in the first two phases and irreversible in the third. According to the Framingham study, LVH develops in 15-20% of patients with mild arterial hypertension, and in 50% of patients with severe hypertension. The pathophysiology of LVH includes hypertrophy of cardiomyocytes, interstitial and perivascular fibrosis, coronary microangiopathy and macroangiopathy. Individuals with LVH have 2-4 times higher risk of having adverse CV events compared to patients without LVH.

SCIENTIFIC LETTER
15.Are we aware of the importance of the cardiac rehabilitation?
Gülay Özkeçeci, Selma Eroğlu, Ersel Onrat, Alaettin Avşar, Serkan Berktur, Özlem Solak
PMID: 24818778  doi: 10.5152/akd.2014.5357  Pages 396 - 398
Abstract | Full Text PDF

CASE REPORT
16.Incremental utility of Live/Real time three-dimensional transesophageal echocardiography in diagnosis of a unique type of subaortic membrane: a case report
Barış Güngör, Ferit Onur Mutluer, Baran Karataş, Ahmet Ekmekçi, Gökçen Orhan, Osman Bolca
PMID: 24818972  doi: 10.5152/akd.2014.5256  Pages 399 - 400
Abstract | Full Text PDF

17.Successful treatment of a pulmonary embolism with low dose prolonged infusion of tissue typed plasminogen activator in a 37 year old female in early postoperative period
Ahmet Çağrı Aykan, Faruk Boyacı, Engin Hatem
PMID: 24818973  doi: 10.5152/akd.2014.5273  Pages 400 - 402
Abstract | Full Text PDF

18.Explantation of an atrial septal occluder device in a patient with nickel hypersensitivity
Emrah Uğuz, Kemal Erdoğan, Erol Şener
PMID: 24818974  doi: 10.5152/akd.2014.5245  Pages 402 - 403
Abstract | Full Text PDF

DIAGNOSTIC PUZZLE
19.Cardiac mass of the right atrium: an incidental finding
Hale Ünal Aksu, Korhan Erkanlı, Nevzat Uslu, İhsan Bakır
PMID: 24818982  doi: 10.5152/akd.2014.5230  Page 404
Abstract | Full Text PDF

LETTER TO THE EDITOR
20.Inquiry to inclusion of papers among Turkey’s 2012 cardiovascular publications
Çetin Erol
PMID: 24818975  doi: 10.5152/akd.2014.5409  Page 405
Abstract | Full Text PDF

21.Should obese people be allowed to rise to high altitude?
Cengiz Öztürk, Şevket Balta, Süleyman Metin, Tolga Çakmak
PMID: 24818977  doi: 10.5152/akd.2014.5404  Pages 407 - 408
Abstract | Full Text PDF

22.Shisha versus cigarette smoking and endothelial function
Somsri Wiwanitkit, Viroj Wiwanitkit
PMID: 24818978  doi: 10.5152/akd.2014.5410  Page 408
Abstract | Full Text PDF

23.Mortal suicidal acetazolamide intoxication in a young female
Servet Altay, Erkan İlhan, Seçkin Satılmış, Gülşah Tayyareci
PMID: 24818979  doi: 10.5152/akd.2014.5469  Pages 408 - 409
Abstract | Full Text PDF

E-PAGE ORIGINAL IMAGES
24.An interesting steal case
Kamil Gülşen, Levent Cerit, İrfan Şahin, Berk Özkaynak, Ertuğrul Okuyan
PMID: 24818980  doi: 10.5152/akd.2014.5315  Page E9
A 65-year-old man applied to our hospital with efor angina that have progressive raised for last 6 months. He had undergone coronary bypass operation three years ago. Also he has diabetes and hypertension. Owing to his typical symptoms a coronary angiogram was performed. In his coronary angiogram left anterior descending arter (LAD) was totally occluded at mid-level, circumflex and right coronary arteries (RCA) and aort-obtus marginalis (OM), saphenous graft were open (Fig. 1). A retrograd flow was seen between aort- diagonal grafts to left subclavian artery (LSA) through to left internal mammarian artery (LIMA) (Fig. 2A-C, Video 1, 2). Attempts was failed to demonstrate LIMA due to total occlusion of LSA (Fig. 2D, Video 3). LIMA originates from LSA. In case of LIMA graft an occlusion or severe stenosis of LSA causes retrograd flow from coronary arteries to left upper extremity as a consequence myocardial ischemia. Mostly retrograd flow comes from native LAD through to LIMA. In our case a saphenous graft provides connection between ascending aorta to LSA by using diagonal artery, LAD and LİMA. We consider diffuse illness of distal LAD may support that retrograd flow. We suggest that checking LSA and LIMA before the bypass operation could provide that undesirable results.

25.An unusual right ventricle outflow obstruction in adult
Andrea Madeo, Paolo Giuaeppe Pino, Amedeo Pergolini, Claudia Chialastri, Vitaliano Buffa
PMID: 24818981  doi: 10.5152/akd.2014.5510  Pages E9 - E10
A 64-years old man who had been experiencing worsening dyspnea and atypical chest pain in the past 6 months, was admitted to our department. Upon arrival, physical examination revealed a 2-3/6 systolic murmur heard best over the left second intercostal space. Transthoracic echocar diography was promptly performed showing a thin-walled outpouching at level of right sinus of Valsalva, sized 45 x 50 mm (Fig. 1A). In parasternal short axis view, this appeared completely obliterate right ventricular out flow tract (RVOT) and color Doppler showed turbolent flow in this site; pulmonary valve was not well visualized (Fig. 1B, Video 1). Continuous wave Doppler study confirmed the obstruction with a peak velocity of 3 m/sec and peak gradient of 36 mm Hg (Fig. 1C). A contrastographic study with Sonovue® allowed to exclude a communication between the outpouching and the right ventricle (Video 2, 3). According to the anatomical site and echocardiographic findings the diagnosis of unruptured right sinus of valsalva aneurysm was made. To better define its relationship with nearest cardiac structures and to plane a correct surgical strategy, computed tomography (CT) was performed, confirming the presence of the aneurysm and the RVOT obstruction below pulmonary valve (Fig. 1D-F). The patient underwent surgical intervention; the aneurysm was removed with subsequent complete relief of the symptoms during the postoperative period.



 
 
KARE Publishing | Copyright © 2018 Turkish Society of Cardiology